Alweer de tweede vakantie voor Doerack. Zowel de heen als de terugreis ging het heel goed en heeft hij de hele weg geslapen. Ook van snelheden rond de 200 km wordt hij niet anders en slaapt gewoon verder. In Oostenrijk voelde hij zich meteen thuis en ondernam, net als Boy vroeger, pogingen om op de bank te klimmen. Toen we de laatste avond boven de tassen aan het pakken waren klonk er van beneden een hels gepiep van zijn speeltjes. Dus wij dachten dat zit wel goed. Nou dat zat het dan ook letterlijk, hij lag namelijk met speeltje en al op de bank.
We hadden iedere dag een beetje dezelfde rituelen. 's Morgens tussen 7.00 en 8.00 uur Doerack even uitlaten. Daarna ging hij weer terug in de bench. Rond 9.30 stonden we dan op, douchen en met Doerack naar de bakker en de krant halen. Na het ontbijt en de koffie (2 kopjes) gingen we dan met Doerack wandelen. Dat vond hij natuurlijk prachtig. Hij vindt het geweldig om in en rond water te spelen en dat is daar natuurlijk geen probleem.
's Middags ging ik dan fietsen en kwam Joke met Doerack een uur later ergens naar een berg toe. Doerack heeft deze week dus bijna iedere dag sneeuw gezien. Op één keer na ging dat goed in de auto. Eén keer heeft hij de auto onder gespuugd, maar gelukkig konden we de hoes (die achterin zit) goed schoonmaken in een beekje. Nou ja we, Joke dus. Ik stond met de fiets en Doerack in de hand.
Op een morgen stond Joke onder de douche en lag ik nog te slapen. In eens voel ik iets bovenop me. Ja hoor, Doerack. Hij kan vanaf nu dus trap lopen en is dan ook niet van plan om alleen beneden te zijn als wij boven zijn. Dus wij de boel gebarricadeerd, want hij mag nog helemaal geen traplopen. Ik was benieuwd of hij dat thuis ook zou doen, omdat die trap veel opener is. Maar ja hoor, weer in Lochem na 5 minuten deed hij al zijn poging om naar boven te gaan (om te helpen met tas uitpakken natuurlijk). Dus nu staat er een emmer en een wasmand op de trap, voorlopig.
Wij vinden hem echt al weer gegroeid en hij weegt nu (zondag 11 juni) 9.9 kg. Hij is natuurlijk ook al veel sterker in zijn poten geworden. Hij speelt veel en graag met andere honden. Weer terug in Lochem heeft hij zijn grootste vrienden al weer gezien en weer veel gespeeld.
Het eten gaat ook heel goed, de Rodi vindt hij heel lekker. Maar ook de brokjes eet hij zonder problemen.
's Avonds heeft hij nog altijd zijn half uurtje. In Oostenrijk probeerde hij wel erg ver te gaan. Steeds boven op je proberen te klimmmen en bijten. En als hij dan geen speeltje in de bek heeft bijt hij dus in alles, als handen, armen, borsten en benen. Negeren werkt het best, dan stopt hij er van zelf mee.
|
